Główny wątek rozdziału: Dziś w necie natknęłam się na opowieść o 96-letniej kobiety pełnosprawnej i umysłowo i fizycznie, która niemal całe życie nosiła prawdziwą miedzianą bransoletę, nigdy jej nie zdejmując. Opowiada o niej jej córka. Całą tę opowieść przytoczę w całości niżej. Ale najważniejsze, że wtedy przypomniałam sobie najpierw o moim miedzianym pierścieniu Atlantów i nawet nie wiem kiedy go zgubiłam lub gdzieś się mi zawieruszył i jak dawno go nie widziałam i o mojej grawerowanej ciężkiej miedzianej bransolecie, piekielnie niewygodnej do noszenia i innych cienkich bransoletach kutych chyba przez kowala z czystej miedzi. Ich kupowanie i noszenie to chyba był czas mojego zainteresowania się wydawnictwami i badaniami o Atlantydzie i ówczesnej wysokorozwiniętej cywilizacji Atlantydy oraz poznawania historii zaginionej Atlantydy i niezwykłej cywilizacji tej wyspy. Wczytywałam się w ich historię i już tam była mowa o niezwykłych właściwościach kamieni szlachetnych i ich powstawania na przestrzeni milionów lat. To też był czas mojego świeżego pobytu w Egipcie i poświęcenie całego czasu na zwiedzanie resztek dobrze zachowanych dawnych budowli na długo przed narodzinami Chrystusa i nie tylko piramid, Doliny Królów czy Karnaku ale ciągle nasuwało mi się tam w myślach i wpasowywała się mitologia grecka ze swoimi postaciami. Nic na to nie poradzę, ze ci mityczni bogowie kojarzyli mi się z Atlantydami ocalałymi po zatonięciu tej wyspy, gdy przemierzali kosmos od Ziemi do Syriusza w poszukiwaniu swojego miejsca. Doprawdy do czegoś tak pasjonującego przydała m i się moja emerytura, choć pracowałam po 10 godzin na dobę do 70-ki. Takim sposobem weszłam ze swoimi zainteresowaniami w kamienie szlachetne i ich niezwykłe właściwości, gdyż Atlantydzi posługiwali się ich mocami do napędzania pojazdów kosmicznych – jeśli wierzyć niektórym wydawnictwom a raczej przekazom czyli legendom przekazywanym z pokolenia na pokolenie, ale tez pierwszym zapisom badaczy takich jak Platon żyjący pięć wieków przed narodzeniem Chrystusa. Ale wg pisma rysunkowego zamieszczonego w grobowcach Doliny Królów sprzed Platona, jest pełno informacji, ze już w tamtym czasie znano prąd i żarówki i co się stało, że ta wiedza zniknęła na tysiące lat, by na nowo wymyślić już w naszej cywilizacji.
Miedzią byłam zafascynowana również w tym okresie i zakupiłam kilka rzeczy i nosiłam. Faktycznie w tamtym czasie nic jeszcze nie odczuwałam, żadnych problemów niedrożności żył czy naczyń krwionośnych ani bólów stawów, sztywniejących palców dłoni jak teraz ja i niemal każdy senior a jednak miedź nie połykana w postaci suplementów ale noszona bezpośrednio na styku z ciałem wpływa tak nieprawdopodobnie na naczynia krwionośne i nie tylko.
Zatem powracam do noszenia bransolety miedzianej na nadgarstku i na nodze z resztką żylaków, gdyż udało mi się swoimi sposobami je zmniejszyć w dużym stopniu. Odnajdę też pierścień ze znakiem Atlantydy – czyli podwójne działanie – i będę nosić i obserwować, czy mi się uda wyleczyć to coraz częstsze sztywnienie kilku palców ręki jednej lub drugiej w taki trochę bolesny sposób – jakby drętwienie. Może to już za późno, ale warto zbadać dla moich dzieci i wnuków.
O miedzi i jej właściwościach zdrowotnych wiedziano już 9 tys lat przed naszą erą a zaczęto wydobywać i przetwarzać 6 tys. lat p.n.e. Czyli to znowu czas cywilizacji Atlantydy.
—————————————————-
Zobaczmy zatem co dziś wiemy o tych niezwykłych właściwościach miedzi:
Właściwości zdrowotne
Miedź jest niezbędnym mikroelementem odgrywającym kluczową rolę w funkcjonowaniu organizmu. Jej główne funkcje zdrowotne obejmują:
- Produkcję krwi i transport tlenu: uczestniczy w syntezie hemoglobiny i ułatwia wchłanianie żelaza, zapobiegając anemii.
– - Zdrowie kości i tkanek: jest niezbędna do tworzenia kolagenu i elastyny, co wzmacnia kości, naczynia krwionośne i skórę, zapobiegając osteoporozie.
– - Działanie antyoksydacyjne i odpornościowe: chroni komórki przed stresem oksydacyjnym, wspiera układ nerwowy oraz wykazuje naturalne właściwości bakteriobójcze i przeciwwirusowe.
– - Funkcje mózgowe: wpływa na pamięć, koncentrację oraz prawidłowe przesyłanie impulsów nerwowych.
Właściwości magiczne i duchowe
W tradycji ezoterycznej miedź uznawana jest za metal o silnych właściwościach energetycznych. Do jej głównych atrybutów należą:
-
Związek z Wenus: symbolizuje miłość, piękno, harmonię i płodność, wspierając relacje i równowagę emocjonalną.
-
Wzmacnianie energii: działa jako turbo doładowanie dla przepływu energii, ułatwiając medytację i rozwój duchowy.
-
Oczyszczanie i ochrona: pomaga w równoważeniu burzliwych emocji, odkażaniu przestrzeni oraz przyciąganiu pozytywnej energii.
-
Leczenie energetyczne: w ludowej medycynie i ajurwedzie noszenie biżuterii z miedzi przypisuje się właściwościom przeciwbólowym, przeciwzapalnym i wspierającym gojenie ran.
- —————————————————-
Opowieść o 96 letniej kobiecie
— Maria
A tutaj więcej i dokładniej o właściwościach miedzi:
Miedź to pierwiastek, który pełni wiele istotnych funkcji w ludzkim organizmie. Wpływa na działanie układu nerwowego i krążenia, przyczynia się do produkcji melaniny, która jest opowiedziana m.in. za kolor naszej skóry. Jakie są inne właściwości miedzi? W jakich produktach jej szukać i jak objawia się jej niedobór i nadmiar? Wyjaśniamy!
Spis treści:
Co jest miedź?
Właściwości miedzi w organizmie
Miedź na odporność
Miedź na układ nerwowy
Miedź na mózg
Miedź na kości
Miedź na skórę
Miedź na krzepliwość krwi
Miedź jako antyoksydant
Ile wynosi dzienne zapotrzebowanie na miedź?
Źródła miedzi
Niedobór miedzi
Przyczyny niedoboru miedzi
Objawy niedoboru miedzi
Skutki niedoboru miedzi
Nadmiar miedzi
Przyczyny nadmiaru miedzi
Objawy i skutki nadmiaru miedzi
Co to jest miedź? Miedź jest pierwiastkiem zaliczanym do mikroelementów. Oznacza to, że jej dobowe zapotrzebowanie nie przekracza 100 miligramów.
Pierwiastek ten występuje w organizmie w śladowych ilościach. Mimo to jest niezwykle ważny do jego prawidłowego funkcjonowania, a zarówno niedobór, jak i nadmiar mogą mieć poważne konsekwencje dla zdrowia.
Właściwości miedzi w organizmie
Miedź jest składnikiem licznych enzymów, uczestniczy w produkcji neuroprzekaźników i syntezie składników tkanki łącznej oraz prawidłowym tworzeniu naczyń krwionośnych[1].
Miedź na odporność
Wśród właściwości miedzi wymienia się wspieranie prawidłowego funkcjonowania układu odpornościowego.
Pierwiastek ten uczestniczy m.in. w syntezie immunoglobulin, cytokin oraz dba o niezakłócony przebieg podziałów komórek odpornościowych, m.in. limfocytów i neutrofili[2].
Miedź na układ nerwowy
Miedź ma również wpływ na funkcjonowanie układu nerwowego. Pierwiastek ten uczestniczy m.in. w syntezie neuroprzekaźników, procesie tworzenia osłonek mielinowych nerwów i reguluje procesy zapalne[3].
Miedź na mózg
Właściwości zdrowotne miedzi to również wspieranie prawidłowego funkcjonowania mózgu. Nic w tym dziwnego, ponieważ ten narząd jest magazynem ok. 9 proc. całej zawartości miedzi organizmu człowieka. Miedź m.in. wspomaga procesy poznawcze, uczenie się i myślenie[4].
Miedź na kości
Wśród funkcji miedzi wymienia się również jej wpływ na prawidłowe działanie kości. Pierwiastek ten reguluje aktywność komórek kostnych oraz wspiera procesy tworzenia tkanki kostnej przez komórki kościotwórcze (osteoblasty)[5].
Miedź na skórę
Miedź ma również wpływ na utrzymywanie w zdrowiu skóry. Uczestniczy m.in. w syntezie kolagenu oraz procesach powstawania nowych naczyń krwionośnych[6].
Miedź na krzepliwość krwi
Miedź uczestniczy również w procesie krzepnięcia krwi. Sprzyja prawidłowej aktywacji czynników krzepnięcia oraz przyczynia się do utrzymywania odpowiedniej krzepliwości krwi[7].
Miedź jako antyoksydant
Dane naukowe dotyczące tego, czy miedź pełni funkcję antyoksydantu w organizmie, nie dają jednoznacznej odpowiedzi na to pytanie.
Jedni badacze twierdzą, że zbyt mała ilość miedzi w organizmie sprzyja rozwojowi silnego stresu oksydacyjnego. Może to sugerować, że miedź ma właściwości antyoksydacyjne. Jest to prawdopodobnie związane z jej obecnością w centrum enzymatycznym dysmutazy ponadtlenkowej – ważnego enzymu o działaniu przeciwrodnikowym.
Jednak zauważono również, że nadmiar miedzi również zwiększa produkcję wolnych rodników tlenowych i nasila stres oksydacyjny.
Kluczowy zatem dla prawidłowego funkcjonowania organizmu jest jej odpowiedni poziom. Odchylenia w stronę zarówno wyższych, jak i niższych wartości będą skutkowały zaburzeniami w funkcjonowaniu określonych procesów[8].
Ile wynosi dzienne zapotrzebowanie na miedź?
Dzienne zapotrzebowanie na miedź zależy od wieku, natomiast nie ma na nie wpływu płeć. Zwiększa się ponadto u kobiet w okresie ciąży i karmienia piersią.
Przedstawia się ono następująco:
noworodki i niemowlęta do 6 miesiąca życia – 200 mikrogramów (mcg);
niemowlęta 7-12 miesiąc życia – 220 mcg;
dzieci 1-3 lata – 340 mcg;
dzieci 4-8 lat – 440 mcg;
dzieci 9-13 lat – 700 mcg;
dzieci 14-18 lat – 890 mcg;
dorośli powyżej 19 roku życia – 900 mcg;
kobiety w ciąży – 1000mcg;
kobiety karmiące piersią – 1300 mcg[9].
Źródła miedzi
Do produktów bogatych w miedź zalicza się przede wszystkim owoce morza, nasiona, orzechy oraz mięso. Duże jej ilości można znaleźć również w gorzkiej czekoladzie, grzybach shiitake oraz ziemniakach razem ze skórką[10].
Odpowiednia, zbilansowana dieta wystarcza zazwyczaj do zaspokojenia zapotrzebowania organizmu na miedź. Gdy jest to zbyt trudne, można wspomóc się dobrej jakości suplementami diety.
Jednym z nich jest Bodymax Active, który obok miedzi zawiera także szereg innych mikroelementów oraz witamin. W swoim składzie ma również ekstrakt z żeń-szenia, który zmniejsza zmęczenie, wspomaga sprawność fizyczną i psychiczną.
Niedobór miedzi
Niedobór miedzi występuje bardzo rzadko. Najczęściej rozwija się w wyniku nieprawidłowego wchłaniania tego pierwiastka w żołądku, które może mieć różnorodne przyczyny. Niedobór miedzi daje wiele różnorodnych objawów i podejrzewa się, że może mieć poważne konsekwencje dla zdrowia.
Przyczyny niedoboru miedzi
Wśród przyczyn niedoboru miedzi wymienia się przede wszystkim wszelkie stany, które mogą ograniczać wchłanianie miedzi z żołądka. Mogą się więc z nim zmagać osoby chore na celiakię czy po przebytej operacji zmniejszenia żołądka.
Ponadto u osób, które przyjmują na co dzień duże ilości suplementów zawierające cynk, może rozwinąć się niedobór miedzi. Dzieje się tak, ponieważ cynk utrudnia wchłanianie tego pierwiastka. Istnieje również zespół genetyczny, którego objawem jest niedobór miedzi – jest to tak zwana choroba Menkesa[11].
Objawy niedoboru miedzi
Do objawów niedoboru miedzi zalicza się m.in.:
anemię;
hipopigmentację skóry;
hipercholesterolemię;
zaburzenia funkcjonowania tkanki łącznej;
osłabienie kości, osteoporozę;
nieprawidłowy metabolizm lipidów;
zaburzenia równowagi;
zwiększone ryzyko infekcji.
Skutki niedoboru miedzi
Obecnie trwają intensywne badania nad określeniem długofalowych skutków niedoboru miedzi na organizm człowieka.
Ze względu na obecność w wielu enzymach, niedobór miedzi będzie wiązał się z upośledzeniem przebiegu ważnych dla organizmu procesów, m.in. może wpływać na osłabienie kości i przyczyniać się do rozwoju osteoporozy.
Podejrzewa się także, że w wyniku zmian w gospodarce lipidowej zwiększa ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia.
Niektórzy badacze twierdzą również, że niedobór tego pierwiastka może sprzyjać chorobie Alzheimera[12]. Nie ma jednak na chwilę obecną wystarczającej ilości danych, aby móc jednoznacznie to potwierdzić.
Nadmiar miedzi
Nadmiar miedzi jest niezwykle groźny dla zdrowia i życia. Najczęściej dochodzi do niego przy pracy z materiałami zawierającymi ten pierwiastek. Zatrucie miedzią daje szereg objawów i wymaga natychmiastowego wdrożenia leczenia. Bez terapii ok. jeden na czterech pacjentów umiera.
Przyczyny nadmiaru miedzi
Nadmiar miedzi w organizmie najczęściej jest wynikiem nieszczęśliwych wypadków. Dawniej pojawiał się m.in. po przypadkowym wypiciu zanieczyszczonej miedzią wody lub w wyniku gotowania kwasowych potraw w miedzianym naczyniu.
Źródłem toksycznego poziomu miedzi może być również spożycie pestycydów. Ponadto nadmiar miedzi może pojawić się u chorych z chorobą Wilsona – wrodzonym zaburzeniem metabolizmu miedzi, prowadzącym do akumulacji tego pierwiastka w organizmie[13].
Objawy i skutki nadmiaru miedzi
Zatrucia o ciężkim przebiegu mogą być przyczyną niewydolności serca, nerek i wątroby, methemoglobinemii i encefalopatii[14], a w skrajnych przypadkach może nastąpić zgon.
Przy odpowiednio szybkiej reakcji możliwe jest ustabilizowanie funkcji wątroby, nerek i serca, co zwiększa znacząco szanse na przeżycie chorego.
Zatrucia miedzią i/lub jej podwyższony poziom w organizmie mogą dawać wiele objawów. Zalicza się do nich m.in.:
bóle brzucha;
nudności;
wymioty, również świeżą krwią;
smoliste stolce;
żółtaczka;
nadmierne pragnienie;
biegunka;
zielono-niebieskie domieszki w stolcu;
obniżenie nastroju;
zmęczenie;
rozdrażnienie[15].
Bibliografia:
[1] Biuro Suplementów Diety – Miedź [na:] „Nih.gov”, https://ods.od.nih.gov/factsheets/Copper-HealthProfessional/#h3, 2013 r.
[2] Percival SS, Miedź i odporność, „The American Journal of Clinical Nutrition” t. 67 nr 5 (1998), DOI: https://doi.org/10.1093/ajcn/67.5.1064s, https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/9587153/.
[3] An Y., Li S., Huang X., i in., Rola homeostazy miedzi w chorobach mózgu, „International Journal of Molecular Sciences” t. 23 nr 22 (2022), DOI: https://doi.org/10.3390/ijms232213850, https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC9698384/.
[4] Tamże
[5] Mariangela Rondanelli, Milena Anna Faliva, Infantino V., i in., Miedź jako suplement diety wspomagający metabolizm kości: przegląd, „Nutrients” t. 13 nr 7 (2021), DOI: https://doi.org/10.3390/nu13072246, https://www.mdpi.com/2072-6643/13/7/2246.
[6] Gadi Borkow, Miedź w celu poprawy samopoczucia skóry, „Current Chemical Biology” t. 8 nr 2 (2015), DOI: https://doi.org/10.2174/2212796809666150227223857, https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC4556990/.
[7] Forma A., Agnieszka Markiewicz-Gospodarek, Aleksandra Górska, i in., Rola cynku i miedzi w aktywacji płytek krwi i patofizjologicznym tworzeniu się skrzepu u chorych z zatorowością płucną w przebiegu zakażenia SARS-CoV-2, „Biologia” t. 11 nr 5 (2022), DOI: https://doi.org/10.3390/biology11050752, https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC9138256/.
[8] An Y., Li S., Huang X., i in. op. cit.
[9] Biuro Suplementów Diety, dz. cyt.
(koniec rozdziału)